Beste Lezer,
We zijn inmiddels al een eind ver in het nieuwe jaar en zoals altijd maken we goede voornemens, want hoe graag willen we niet dat alles anders wordt, zeker in onzekere tijden. Sommige politieke partijen maken er zelfs hun handelsmerk van. En er doen zich inderdaad veel nieuwe ontwikkelingen voor: zowel goede als bedenkelijke. Want verandering, dat willen we zo graag.
En toch kijk ik af en toe met een monkellach naar die veranderende wereld die, zij het in een nieuw kleedje gestoken, toch ook zo dezelfde blijft.
Neem nu de digitale vooruitgang, ik moet er nog aan wennen en kijk er niet alleen met een lachje maar ook met grote ogen naar.
Enkele maanden geleden was blijkbaar in mijn digibox, waar ik amper in kijk, een brief toegekomen met de melding dat ik mijn identiteitsbewijs of ID zoals dat tegenwoordig heet, moest vernieuwen. Daar ik dit veel te laat had opgemerkt en mijn ID bijna verlopen was dacht ik me nog dezelfde dag naar het stadskantoor te spoeden, maar hola! Dat is vandaag niet meer aan de orde. De lange wachtrijen in stadskantoren zijn letterlijk opgelost en vervangen door digitale tijdsblokken waarin je je kunt aanmelden. Je zit geen voormiddag meer ter plekke, je wacht nu één à twee weken thuis je beurt af. Hetzelfde scenario speelt zich af voor het afhalen van dat kleine kaartje. Zodoende kom je niet meer in een stadskantoor met volle maar met lege balies. Ik vraag me niet zozeer af waar al die stadsgenoten naartoe zijn, maar waar al die ambtenaren nu werken?
Alles via de computer, makkelijk zat, zegt de ene, anders maar ook een beetje hetzelfde, zegt de andere.
Herman Baert in samenspraak met ChatGtp
Met rasse schreden ontstaan nieuwe technologische ontwikkelingen die ons leven zoveel efficiënter en gemakkelijker (moeten) maken. We digitaliseren dat het een lust is, maar in welke mate zijn het echte veranderingen? En gaan ze gepaard met het begeleiden van mensen bij het gebruik? Je hebt dan een nieuw kaartje en plots moet je toeren uithalen om je hier en daar opnieuw digitaal te identificeren. Niemand die eraan denkt om bv. er een foldertje bij te voegen met wat uitleg, ook dat zoek je dan zelf uit op het internet.
Het lijkt zoveel gemakkelijker om je dienstencheques, je financiële verrichtingen online of met een app zelf te doen. Kantoren sluiten of zijn enkel open op afspraak, ook de banken , de ziekenfondsen…volgen dat model. Zodoende leren we, door gissen en missen, onszelf te behelpen want menselijke service of ondersteuning is een zeldzaam goed geworden is.
Het is de grote verandering van de laatste jaren.
En toch heeft deze verandering al een behoorlijk aantal mensen ettelijke tienduizenden euro’s gekost vooraleer de eerste waarschuwingen over phishing werden uitgestuurd. Om het in mensentaal te zeggen: al eeuwen lang wordt ons gezegd ‘pas op voor bedriegers’. Alleen is het nu een stuk moeilijker om deze waarschuwing niet alleen ter harte te nemen, maar de bedriegers te ontmaskeren. Het verschil met vroeger is dat de misdadigers destijds aanwijsbaar waren maar de digitale nu wereldwijd te zoeken en niet te vinden zijn. En jawel soms komen ze aan je deur en bieden ze je ‘service’, maar dan wel degelijk om met je codes en je geld aan de haal te gaan.
Verandering en digitale wereld: het lijkt vanzelfsprekend voor wie met de computer is opgegroeid, deels in deze digitale wereld leeft. Het is wennen voor wie de dienstverlening van mens tot mens heeft gekend. En in beide werelden blijven bedriegers, bedriegers….. Verandering of gewoon anders?
Mvg,
Frauke J.
P.S.: Herman Baert vroeg ChatGTP: “Kan je een soort foto maken die iets laat zien van de digitale wereld waarin we zijn terecht gekomen?” Makkelijk zat dus. Of dit echt zo is, dat is voor later.