Beste Lezer,
Lang geleden dat ik je nog een brief schreef, er zijn nu eenmaal momenten in het leven waarin je de juiste woorden mist. Verstillen is dan het enige dat je kunt doen.
Maar in de overgang van oud naar nieuw, waarin mensen elkaar alle goeds toewensen, wil ik je via deze brief ook mijn ietwat late wensen overbrengen.
Wat wens ik de lezers van mijn brieven toe?
Een goede gezondheid, het is iets wat je wellicht al meermaals als wens gekregen hebt, en, beste lezer: ook ik wens je dit toe. Ook al leven we in een land waar veel mogelijk is inzake gezondheidszorg, we blijven kwetsbare mensen. Dus ook wanneer je één en ander te stellen hebt met je lichamelijke of geestelijke gezondheid wens ik je , naast goede hulpverleners, de nodige aandacht en ondersteuning van minstens enkele mensen uit je omgeving.
Net daarom wens ik je ook verbondenheid met andere mensen. Verbondenheid is de voorbije jaren een modewoord geworden, zodra een hoop mensen bijeen zijn spreekt men over verbinding, maar in mijn wens heb ik het over dat diepere belangstellende en luisterende oor in goede en kwade dagen, die helpende hand, een omgeving waarin we bij elkaar terecht kunnen, elkaar zien in wie we zijn.
En, beste lezer, ik wens je niet alleen verbondenheid met andere mensen, ik wens je ook verbondenheid met de natuur. In een documentaire over de Finnen zag ik goed ingepakte kinderen in het bos op boomstammetjes klimmen middenin de sneeuw, ze leerden het grootste deel van de dag buiten in het bos. Dat wens ik ook voor onze kinderen, het lijkt me een goed begin van een lerend leven. Een lerares vertelde vol enthousiasme over deze aanpak van groeien en bloeien van kind tot evenwichtige jongere en volwassene. Ouders gaven aan dat ze alle vertrouwen hebben in deze aanpak. Dat duwtje in de rug doet de leerkrachten wellicht deugd. Daarom wens ik je ook vertrouwen.
Vertrouwen krijgen en geven, zodat er veilige havens ontstaan, plaatsen en ruimtes om te ontdekken, te experimenteren, te groeien en verantwoordelijkheid te (leren) nemen. Dit wens ik niet alleen, maar zeker ook, onze jongeren toe, maar ook alle volwassenen van jong tot oud. Om te vertrouwen is het nodig minder vanuit wantrouwen te vertrekken, niet in een kramp te schieten wanneer iemand in de fout gaat, zoals onlangs een thuisverpleegster, en meteen iedereen van dezelfde fout te verdenken, maar in vertrouwen bij te sturen waar nodig zonder in ’moetens’ en ‘sancties’ te vervallen.
En tenslotte, beste lezer, wens ik jou, ons allen dus ook mezelf, de nodige moed om op zoek te gaan naar datgene waar wij onze schouders onder willen zetten, datgene waar we als verantwoordelijke burger in volle vertrouwen en met onze eigen talenten en mogelijkheden willen voor gaan: niet omdat het moet, er een sanctie op staat (één van de vele), maar omdat dit onze daadwerkelijke bijdrage kan zijn aan een leefbare samenleving waarin wij geloven en vertrouwen.
foto Herman Baert
Mvg
Frauke J.