een roos te zijn
in zomers met een korte bloei
tijd verkleurt haar blad maar
diep van binnen blijft een roos een roos
een roos met doornen
donker spoor, broos haar blad
c.s. uit Lichtende kamers- Besloten hofjes/ Foto Herman Baert
Wit gedicht
Dat je er bent
aarde en lucht
vanzelfsprekend aanwezig
gras op de grond
verdwijnend groen
Dat je spreekt
tak in de bomen
vanzelfsprekend geruis
fluisterend blad
vogel verscholen, vis
niet aanspreekbaar
stil
water in de vijver
dan weer verschijnend
opbloemende viburnum
uitdeinend wit in de struik
Waar je ook bent
ik weet je aanwezig
adem en zucht
zon op de huid
stof in de poriën
Dat op een dag
de viburnum zijn bloem verliest
ontstaat een niet vanzelfsprekende leegte
waarvan de seizoenen verstommen
c.s. uit ‘Woorden om te zeggen en te zwijgen
wie is de god die ik aanroep
en waarom eigen ik mij hem toe
de god van veel gedaanten en gewaden
wie is
de dienaar van het volk
die leeft op markt en plein
rust zoekt tussen een kudde schapen
wie is de heremiet verscholen
in het hooggebergte
soefi van de stilte
wie is
de monnik van het dionysische lijden
die de rots aanraakt waaruit
een bron ontspringt
wie is
de machtige
almachtige
wrede
zachtaardige
god
ja
wie?
c.s.
uit Lichtende kamers-Besloten hofjes 2016
Genade van de dag
elke dag van elke week / vroege en late uren /
zon- en feestdagen / regen en tegenwind /
dezelfde beweging hetzelfde gebaar /
bladeren vegen
roerloos staan windstille dagen / boom in de tuin /
storm heftig schudden, beven / alles geven /
blijven staan / de ekster in zijn nest /
besloten hof van vergiftigde geschenken /
bladeren vegen
bladeren vegen, blijven vegen
eten slapen drinken werken /
auto rijden / in de file staan /
liefkozen / kussen / de liefde bedrijven /
wachten / met de seizoenen mee /
blad in de kruin zomertijd /
herfst van bladeren ontdaan /
winter de burcht naakt als de dagen /
ontbloot geheim / broos in schade en schande /
lente / verschijnt onverwacht /
bladeren vegen/ bladeren vegen
bladeren vegen/ blijven vegen
een leven lang
c.s. uit Lichtende Kamers- besloten hofjes (2016)
de laatste blauwe druiven verglazen
een schaal wordt water
nog voor de uittocht begint
wanneer zij weg zijn
zal niets dezelfde plaats
nog hebben
tenzij
te samenvallend wij
een lichtstreep tussen
herfst en winter
c.s. uit: Lichtende kamers-Besloten hofjes
de zee weet van de kortgeknipte vrouw rood in de avond
spoelt weg wat zij niet verteren kan
gesprokkelde herinneringen op het zand
de zee weet dat wij bang als hazen zijn
eenzame korrels weggeblazen
windhoos in de woestijn
de zee weet van het wandelpad
dat de verkeerde kant op liep
hoe zij daardoor de afspraak miste
of zij al dan niet die laatste woorden sprak
de zee weet dat bang zijn niet het laatste is
dat kracht uit wassend water komt
de storm van morgen
de zee weet hoe zij nu neerzijgt
bij elk altaar dat ze tegenkomt
het hoofd biddend tussen de armen
de zee weet het al meer dan honderd jaar
c.s. uit Woorden om te zeggen en te zwijgen
Zomergedachte
de zonde van traagheid sluipt door de zomer
kruipt in het kleefkruid wurgt tergend
langzaam
de bloeiende kamperfoelie
hoe wij er naar trachten takken te snoeien
in te hakken op het loverbos
kortwieken, besproeien en
groeien
c.s.
uit: 'Lichtende kamers- Besloten hofjes' c.s. 2016
Lezing
ochtend
alleen brood, koffie
en herinnering aan
de litanie van letter voor letter
uitgekleed woord
blijft wit zoals ze is
linnen op linnen
huid op huid
liggen in het spoor van de nacht
tussen lijnen
uitmondend in een wissel
---waar is die veilige plek
de boot die alweer niet uitvaart
zich verschuilt in een
onwezenlijke droom
waarin alleen wij nog…en
de contouren van lippen
ochtend
de eerste en de tweede huid
jij leest mij, ik lees jou
c.s. uit Lichtende kamers- Besloten hofjes 2016
TIJD
de heilige boom onterft zichzelf
holt langzaam uit
het blad zuigt moeizaam sap
uit de stervende takken
in het vroegste witte licht
talmen de vogels
of er nog tijd is
om een nest te maken
c.s. uit Lichtende kamers -Besloten hofjes (2016)
Leven
er was een jaar
- noem het een dood jaar-
waarin alles verloren ging
ook de witte wade
te vroeg gesloten poorten
lanen liepen onherroepelijk leeg
woorden werden verloren
gelegd of begraven
er was een jaar
- noem het een licht jaar-
er groeiden nieuwe zinnen
de liefde bloeide wanneer
gedachten uit het wonderlijke
niets geboren werden
in een dood jaar
c.s uit Lichtende kamers- Beslotenhofjes 2016
Pluizenbollen
Aanraakbaar dichbij, wit op groen
liggen ze, drie op een rij
de wind speelt in hun haarkrans
je ziet me wel, je ziet me niet
je ziet me wel, je ziet me niet
meer
in de fragiele illusie
van zachte dons.
*Pluizenbollen
dit werk werd gemaakt door Gilbert Degryse voor de Kruidtuintentoonstelling 2016