Beste Lezer,
Nu ik tijdelijk afhankelijk ben van ‘de zorg’ wil ik naast de vele onheilsboodschappen ook eens een ander lied zingen.
We lezen en horen vooral over de hoge kosten van de gezondheidszorg, het misbruik van middelen zowel bij patiënten als bij zorgverleners en hoe dit alles kordaat en in besparingsmodus aan banden dient gelegd.
Ik bespeur eenzelfde redenering als deze van bij het onderwijs: het woord ‘misbruik’ en de veralgemening van deze term en het zinspelen op tekortkomingen in het medische werkveld ,deze keer, en het profitariaat bij de patiënten (enkele of vele?).
Maar zijn onderwijs en medische zorg nu net niet de twee sterkmakers van onze welzijnsmaatschappij, broodnoodzakelijk om de kwaliteit van leven hoog te houden?
Hoe gevaarlijk is het om juist deze takken van de boom langzaam maar zeker af te zagen?
Want elke fout, elk al dan niet terecht benoemd misbruik, zoals die ene thuisverpleegkundige, wordt dankbaar vastgegrepen om te beknibbelen.
Nu ik tijdelijk afhankelijk ben van de medische zorg kijk ik met grote ogen naar de blijvende inzet van zorgverleners en dit in diverse disciplines en op verschillende niveaus.
Ik heb meegemaakt dat de verpleging in het ziekenhuis haar afdeling nog moest ombouwen om de vele patiënten een bed te bezorgen, zelfs tot laat in de avond.
Ik heb gezien en gevoeld hoe verpleging en anesthesie zich met engelengeduld, empathie en de nodige humor een weg zochten in moeilijk te vinden aders.
Op weg naar het operatiekwartier vertelde een jonge man over zijn besparing op een fitnessabonnement, daar hij patiënten door eindeloze gangen rolde en daarbij zo’n 20 km per dag aflegde.
Het vakkundig snijwerk heb ik niet live meegemaakt, maar ik pluk er stilaan de vruchten van.
Met evenveel geduld leerden kinesisten hoe de kreupele mits de juiste oefeningen opnieuw zou kunnen lopen.
En thuisgekomen was er een nieuwe equipe hulpverleners (verpleging, verzorgenden en kine) die met enthousiasme aan de slag gingen.
Wat me vooral opvalt is dat in deze sector niet alleen professionaliteit maar ook gedrevenheid, goedgemutstheid (al van ‘s morgens vroeg), realiteitszin en humor overheersen ondanks de zwaarte, de verdachtmakingen, de administratieve rompslomp en de striktere controles die ze al meemaken of hen boven het hoofd hangen.
Ik heb me afgevraagd of het niet beter is om politici en journalisten , i.p.v B.V’s een stage te laten lopen in de verschillende geledingen van de zorg: het ziekenhuis, de thuisverpleging, de kine, de huishoudhulp, zodat zij een realistisch beeld krijgen van het gehele plaatje.
Want al gaan zorgverleners misschien wel gebukt onder de doemverhalen, ze vallen er hun patiënten niet mee lastig. Laat ons hopen dat zij zo positief blijven en de moed niet verliezen. Want vroeg of laat kunnen ook zij uitvallen en onder invloed van teveel onheilsboodschappen en stress de langdurig zieken of werklozen van de toekomst worden.
Maar op dit ogenblik, wat mij betreft: niks dan lof.
Mvg,
Frauke J.